Geen scripts, geen verplichtingen, maar vooral plezier, spontaniteit en respect voor de mensen achter de hobby.
Wie een reportage van Model Rail Reporter bekijkt, ziet modeltreinen, bijzondere modelbanen, beurzen, musea en verenigingen. Maar achter die beelden gaat meer schuil dan alleen een camera en een montageprogramma.
Met Model Rail Reporter trek ik door Nederland, België en Duitsland om de modelspoorhobby op mijn eigen manier in beeld te brengen. Daarbij draait het voor mij niet om perfectie, maar om de belevenis en de verhalen die onderweg ontstaan.
Geen professional en zeker geen purist
Laat ik maar meteen duidelijk zijn: ik ben geen professionele filmmaker en zeker geen modelspoorpurist.
Dat zie je eigenlijk ook terug op mijn eigen modelbaan. Niet alles hoeft tot op de millimeter te kloppen of strak in de lak te staan. Het gaat mij om het plezier dat ik eraan beleef.
Met mijn reportages is dat niet anders.
Ik werk niet met volledig uitgeschreven scripts en probeer ook niet ieder moment vooraf te regisseren. Veel liever laat ik een bezoek op me afkomen. Ik kijk wat er gebeurt, ontdek wat mijn aandacht trekt en ga daar op een ontspannen manier verder op in.
Juist de onverwachte momenten maken een bezoek vaak zo bijzonder.
Een gesprek moet vanzelf ontstaan
Een van de mooiste kanten van mijn bezoeken zijn de ontmoetingen met andere modelspoorliefhebbers.
Dat kan een modelbouwer zijn die enthousiast vertelt over zijn baan, een organisator die iets bijzonders laat zien of een handelaar met wie spontaan een leuk gesprek ontstaat.
Ik vind het belangrijk dat zulke gesprekken op een natuurlijke manier verlopen.
Ik wil niemand overvallen door plotseling een microfoon onder zijn neus te duwen en er meteen een camera op te richten. Eerst kijk ik of er ruimte is voor een gesprek en of iemand zich daar prettig bij voelt.
Soms ontstaat daar een mooi interview uit. Soms blijft het gewoon bij een gezellig praatje zonder camera.
En dat is allebei prima.
Niet iedere ontmoeting hoeft content op te leveren. Het contact met mensen is voor mij minstens zo waardevol.
Respect voor de omgeving
Tijdens het filmen houd ik rekening met de mensen om mij heen.
Bij modelspoorverenigingen vinden bijvoorbeeld regelmatig privégesprekken plaats terwijl ik aan het filmen ben. Mensen moeten zich vrij kunnen voelen om met elkaar te praten, zonder voortdurend over hun schouder te hoeven kijken of er misschien een camera meedraait.
Daarom verwijder ik bij de montage regelmatig het oorspronkelijke geluid en gebruik ik muziek onder de beelden.
Dat doe ik niet omdat het omgevingsgeluid per definitie slecht is, maar omdat niet ieder gesprek bedoeld is om op YouTube terecht te komen.
Ook op modelspoorbeurzen speelt dat een rol. Gesprekken tussen standhouders en klanten zijn niet automatisch bestemd voor mijn reportage.
Ik ben daar te gast en vind dat mensen gewoon zichzelf moeten kunnen blijven.
Waarom ik soms voor muziek kies
Een veelbesproken onderdeel van mijn video’s is het gebruik van muziek in plaats van het oorspronkelijke omgevingsgeluid.
Ik begrijp dat sommige kijkers graag de geluiden van de modeltreinen en de beursvloer horen. Zelf vind ik dat op bepaalde momenten ook prachtig.
Maar er is een verschil tussen een kort fragment en een uitgebreide reportage.
Op een beurs hoor je niet alleen treinen. Je hoort ook bezoekers die door elkaar praten, kratten die worden verplaatst, gesprekken bij verkooptafels en het voortdurende rumoer van een drukke zaal.
Een paar minuten kan dat prima werken. Maar bij een reportage van een half uur of langer kan datzelfde geluid behoorlijk vermoeiend worden.
Dat zie ik ook terug in de statistieken van mijn video’s. Bij bepaalde fragmenten zijn kijkers sneller geneigd door te spoelen of zelfs helemaal af te haken.
Daarom maak ik tijdens de montage bewuste keuzes. Soms blijft het oorspronkelijke geluid behouden, soms gebruik ik muziek en soms combineer ik beide.
Niet omdat er maar één juiste manier bestaat, maar omdat ik probeer een prettige reportage te maken.
Verzoeken, keuzes en grenzen
Regelmatig krijg ik verzoeken van kijkers om iets op een bepaalde manier te filmen of te monteren.
Die betrokkenheid waardeer ik. Het is leuk dat mensen meedenken en laten weten wat ze graag willen zien.
Sommige verzoeken kan ik prima meenemen. Andere zijn om praktische of inhoudelijke redenen niet haalbaar.
Wat niet iedereen ziet, is hoeveel tijd er achter Model Rail Reporter schuilgaat. Ik ben er vaak zeven dagen per week mee bezig. Van het zoeken naar interessante activiteiten en het reizen naar locaties tot het filmen, uitzoeken van beelden, monteren en publiceren.
Als ik ieder verzoek zou uitvoeren, zou de hoeveelheid werk alleen maar verder toenemen.
En dan blijft er uiteindelijk nauwelijks tijd over voor mijn eigen modelbaan of andere vrije tijd.
Dat is niet de bedoeling.
Model Rail Reporter is voor mij een hobbykanaal. Ik maak video’s omdat ik het leuk vind en omdat het kan, niet omdat het moet.
Daarom blijf ik zelf afwegen wat wel en niet bij een reportage past.
Achter iedere reportage zitten keuzes
Een video die uiteindelijk op YouTube verschijnt, is maar een deel van wat ik tijdens een bezoek heb gezien en meegemaakt.
Sommige opnames vallen af omdat ze niet goed gelukt zijn. Andere omdat er privégesprekken hoorbaar zijn, het geluid niet prettig is of omdat het fragment weinig toevoegt aan het geheel.
Ook de lengte, afwisseling en opbouw van een reportage spelen een rol.
Bij de montage probeer ik steeds een balans te vinden tussen de sfeer van het evenement, de interessante beelden en het kijkplezier.
Dat betekent soms dat ik een opname waar ik zelf best tevreden over ben toch niet gebruik.
Het hoort allemaal bij het maken van keuzes.
Het plezier blijft vooropstaan
Misschien is dat uiteindelijk wel het belangrijkste wat ik over Model Rail Reporter kan vertellen.
Ik wil mijn hobby blijven beleven zoals ik dat zelf prettig vind.
Zonder de druk om overal aanwezig te moeten zijn. Zonder de verplichting om van ieder bezoek een reportage te maken. En zonder dat alles perfect moet zijn.
Ik geniet van bijzondere modelbanen, onverwachte ontdekkingen, spontane gesprekken en de mensen die deze hobby zo veelzijdig maken.
Natuurlijk vind ik het geweldig wanneer een reportage goed bekeken wordt of wanneer er nieuwe abonnees bijkomen. Maar dat is niet de reden waarom ik ermee begonnen ben.
Het plezier, de vrijheid en de ontmoetingen zijn voor mij veel belangrijker.
Want uiteindelijk draait Model Rail Reporter niet alleen om de treinen die voor mijn camera voorbijrijden.
Het draait om de mensen, de belevenissen en de verhalen achter de modelspoorhobby.