Dat sprankje hoop bleek uiteindelijk werkelijkheid te worden. Terwijl ik hier in de adembenemende bergen van Zuid-Tirol zit om te genieten van een welverdiende vakantie, was mijn hart en mijn hoofd deels duizend kilometers verderop: in Rotterdam. Het nieuws over de acute sluiting en de faillissementsaanvraag van Miniworld sloeg in als een bom. Wat volgde voor mij was een vakantie gevuld met editen tussen de bedrijven door, een emotioneel eerbetoon en een redding die sneller werkelijkheid werd dan ik ooit had durven dromen. En hoe!

Een laatste, onbewust afscheid

Slechts twee weken voordat het hartverscheurende nieuws naar buiten kwam dat Miniworld de deuren plotseling moest sluiten, liep ik er zelf nog rond. Ik bezocht de prachtige miniatuurwereld om verse beelden te schieten voor Model Rail Reporter. Nietsvermoedend bewonderde ik de rijdende treinen, de tot in detail nagebouwde Rotterdamse architectuur en de passie die uit elk hoekje van de baan straalt. Dat diezelfde beelden korte tijd later het decor zouden vormen voor een emotionele afscheidsvideo, had ik toen nóóit kunnen vermoeden.

Toen het nieuws van de sluiting mij bereikte op mijn vakantieadres, wist ik één ding zeker: ik móést iets doen. Ik kon dit niet zomaar voorbij laten gaan. Tussen de uitstapjes door — tussen het bewonderen van de brandende bergen tijdens het Herz-Jesu-Feuer en de prachtige ritten met de historische Rittnerbahn — klapte ik telkens in ons appartement de laptop open. Ik begon te monteren aan een groots eerbetoon, gebruikmakend van die allerlaatste opnames van twee weken geleden.

Het medeleven met het team en Marc van Buren

Tijdens het editen dacht ik constant aan de community. Ik had het zo ontzettend te doen met alle modelspoorliefhebbers die hiermee een unieke ontmoetingsplek verloren. Maar bovenal gingen mijn gedachten uit naar de medewerkers, de gepassioneerde vrijwilligers en directeur Marc van Buren.

Het deed pijn aan mijn modelspoorhart om te beseffen hoe het harde werk van Marc langzaam leek weg te zakken. Hij heeft Miniworld sinds de start in 2007 (toen nog als Railz Miniworld) met zoveel ziel en zaligheid opgezet en uitgebouwd tot iets unieks. Een magische plek met Rotterdamse iconen zoals De Kuip, de Erasmusbrug en de havens, waar jaarlijks 80.000 bezoekers van genieten. Dat dat levenswerk door financiële nood plotseling leek te verdwijnen, was simpelweg tragisch. Mijn open brief en de video waren dan ook recht uit het hart geschreven.

Halverwege de edit: Het eerste sprankje hoop

Terwijl de video nog op de montagetafel lag en ik de laatste hand legde aan de verhaallijn, sijpelden de eerste hoopvolle berichten binnen vanuit de Rotterdamse politiek. Halverwege de edit besloot ik de video aan te passen. Ik wilde niet alleen een treurig afscheid laten zien; ik wilde eindigen met een sprankje hoop. Hoop dat er achter de schermen een wonder zou gebeuren.

Dat sprankje hoop bleek een profetische waarde te hebben. Een grotere droom had niet kunnen uitkomen.

De details van de redding: Wim Beelen grijpt in!

Vandaag, net nadat we een intensieve maar prachtige reisdag achter de rug hadden en genoten van een rustige dag in ons appartement, kreeg ik het verlossende nieuws via een vers krantenartikel van het AD in handen. En de details zijn werkelijk spectaculair:

• De redder in nood: Niemand minder dan Quote 500-ondernemer Wim Beelen (bekend van zijn recente aankoop van het pretpark van Hennie van der Most voor 6,5 miljoen euro) trekt de portemonnee. Na een stormvloed aan verzoeken van bezorgde Rotterdammers en een oproep uit de gemeenteraad, besloot hij in te grijpen. „Miniworld is al twintig jaar een icoon van Rotterdam, en dat moet het blijven,” aldus Beelen. Dit is echt geweldig om te horen!

• Per direct weer open: Dankzij een overbruggingskrediet van zijn bedrijf Spelen bij Beelen en een flinke bijdrage aan de schuldsanering is het faillissement van de baan. Aanstaande zaterdag gaat Miniworld alweer open voor publiek!

• Marc blijft aan het roer: Voor mij persoonlijk misschien wel het mooiste nieuws uit het artikel: Marc van Buren en zijn vertrouwde team blijven gewoon volledig verantwoordelijk voor de dagelijkse operatie. Het levenswerk en de ‘geest’ van Miniworld blijven dus in de veilige, gepassioneerde handen van de bouwers zelf.

• Grootse toekomstplannen en verhuizing: Achter de schermen wordt er al direct vooruitgekeken. Het komende jaar gaat Beelen werken aan een verhuizing van Miniworld naar een gloednieuwe, toekomstbestendige locatie binnen zijn nieuwe pretpark Spelen bij Beelen.

Een droom die uitkomt

Het sprankje hoop dat ik met zoveel gevoel in de afscheidsvideo had gemonteerd, is in één klap veranderd in een overweldigende realiteit. In de Rotterdamse politiek wordt er dolgelukkig en opgetogen gereageerd. ChristenUnie-raadslid Gerben van Dijk gaf al aan dat mensen vorige week gekscherend riepen: “Kan Wim Beelen het niet kopen?”, en dat dit nu écht is gebeurd, is de ultieme verrassing.

Wat een onbeschrijfelijke opluchting voor het team, de vrijwilligers en voor ons als modelspoorliefhebbers. Dit bewijst maar weer hoe diep de liefde voor Miniworld zit. Ik kan mijn laptop hier in Zuid-Tirol nu met een gerust hart dichtklappen en met een enorme glimlach verder genieten van de vakantie. Miniworld leeft, is veilig, en gaat een grootschalige, spannende toekomst tegemoet!

Aanstaande zaterdag fluiten de conducteurs en rijden de treinen aan het Weena weer alsof ze nooit zijn weggeweest. Gaan jullie dit weekend ook direct een kijkje nemen om het team te steunen en te vieren dat ze gered zijn? Laat het weten in de reacties!